Vier dikke billen en een trainer

Vier Dikke Billen en een personal trainer

Het is ruim anderhalf jaar geleden dat mijn lieve vriendinnetje (laat ik haar voor de vorm Piera noemen) en ik met een broek vol achterwerk en een tas vol valium, de sportschool instapten. Alleen was ook maar zo alleen, maar samen durfden we deze hel van sportiviteit wel te betreden. Met z’n tweeën, begeleidt door onze flubberarmen, wappertieten en putjeskonten. Wie kon ons wat maken! We zouden onze vetribbels aan de crosstrainer hangen en als twee gespierde godinnen weer naar buiten stappen. En dan natuurlijk met rood gestifte lippen, vier keiharde billen en twee paar pronte tieten. En dat dan binnen een maand. Helaas ging die vlieger niet op.

We moesten er blijkbaar voor werken. Elke week gingen we drie keer trainen. Drie keer deden we precies hetzelfde, dat stond in ons schema namelijk. En er gebeurde maar bar weinig. Kont bleef, kipfilets bleven, neukteugel bleef ook. En dus begonnen we een beetje gedemotiveerd te raken. En dan gaan Piera en ik doen wat we goed kunnen. Eten. Vreten zo je wil. En een wijntje drinken. Of twee. Of misschien wel wat meer. En weet je wat er dan gebeurt? Dan word je dus nog dikker. Wat een vette desillusie. Wat een monumentale kutgrap.

En soms kan het geluk je opeens toelachen. Of krijg je je karmapunten uitbetaald. Ik weet niet wat er precies gebeurde, maar opeens was daar een nieuwe trainer ( ik noem hem voor de vorm Joey P). Hij was precies wat wij nodig hadden. Knap, breed, groot en sterk. En dan ook nog charmant bescheiden. En hij ging ons trainen. Wat een feest! Keiharde krachttraining, die we dankzij het geweldige uitzicht gretig en met een lach op ons gezicht uitvoerden. Kilootjes vlogen in de rondte en biceps werden zichtbaar. Sixpacks vormden zich onder onze strakke shirtjes en onze prachtig lange en gespierde benen waren motivatie voor vele anderen om door te zetten. Of juist om de handdoek in de ring te gooien, omdat bleek dat wij gewoon de allerbesten waren. Er was zelfs een tijd dat we tijdens het sporten niet veel meer aanhadden dan een doorzichtige sport-BH en een string. We voelden ons geweldig met ons nieuw gevormde, zongebruinde, glanzende lijf. En je weet wat ze zeggen… if you got it, flaunt it. En dat deden we dus.*

 Wat ging het goed, en wat waren we trots. Ook Joey P was trots, of dat stel ik me dan voor. Maar toen ging hij weg. Weg uit de sportschool. Weg uit ons leven. Onze sportschool-crush verliet ons. Twee zielige, oude, jankende vrouwen achterlatend. Tot onze grote verbazing bleek dat Piera en ik Joey P niet eens seksueel hadden weggeïntimideerd, hij was gewoon zijn eigen sportschool begonnen. Waren we dus eigenlijk voor niks weer aan het vreten geslagen. Gelukkig opent hij binnenkort een vestiging in Alkmaar zodat hij ons, zijn twee favoriete dikbilletjes weer kan trainen en komt alles weer goed. In de zomer van 2017 staan wij als twee Doutzen Kroesen, strak in onze bikini te volleyballen op het strand van de Bahama’s. Als we bukken zit er geen buik meer in de weg, de zo gevreesde chubrub** is verdwenen, borsten blijven braaf waar ze horen en vormen na twee keer springen geen gevaar voor de neergang van onze degelijkheid. Alle mannen zullen smachtend naar ons kijken, hopend op een gulzige blik onzerzijds.*

Ik weet het zeker. Wij zullen succes hebben, en misschien bereiken we met een hele grote omweg en na heel veel valpartijen pas onze bestemming. Maar dat deert niet. Het gaat niet om de bestemming, maar om de reis. En om de knappe trainers die je onderweg tegenkomt.

* De schuinegedrukte tekst berust in het geheel niet op waarheid. Helaas.

** Chubrub is de schuurplek tussen je dijen. Dat krijg je dus als je te lang loopt en je warme, zachte, blote dijen niet kunnen stoppen met elkaar aanraken.

Deel met anderen, wel zo eerlijk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *