PMS

Zodra ik vanochtend wakker werd, was ik me pijnlijk bewust van het feit dat de duistere, ongezellige en vooral ook dikke week weer op de stoep staat. De week waarin ik niet te genieten ben. Niet voor mezelf en al helemaal niet voor mijn kinderen en lieftallige echtgenoot. Een draak ben ik. Een monster. Een heks. Ik ben in afwachting van mijn fysiek niet meer mogelijke menstruatie. Ik en mijn gezin zitten deze week gevangen in de hel van het Premenstrueel Syndroom. Kak zeg!

En weet je wat het stomme is? Ik ben nooit meer ongesteld. Sinds ik mijn baarmoeder heb afgestaan aan de medische vuilstort, heb ik mijn tampons en maandverband in de wilgen gehangen. Figuurlijk natuurlijk, anders zou het wel heel erg smerig zijn. Maar ik bloed niet meer. De gynaecoloog zij genadig. Maar sinds dat kleine dametje uit mijn onderbuik is gesneden, lijken mijn hormonen op hol geslagen. Waar ik voorheen misschien een beetje chagrijnig was, ben ik nu volslagen de weg kwijt. Ik heb deze week dan ook liefkozend gedoopt tot mijn dik-week. De week waarin ik mij monsterlijk dik voel, waarin alles te strak zit, waarin ik me kutter dan kut voel. De week week waarin ik depressief ben, niks meer zie zitten, alles donker is. Waarin ik hoofdpijn heb, zweet, stink en stom ben. Geen seks wil, of toch wel. In de war ben, klaar met alles en iedereen ben. Mijn huis een zooi is, niemand godverdomme ooit iets opruimt. De week waarin iedereen vergeet zijn voeten te vegen en ik de kinderen er constant op moet wijzen dat de deur ook opengemaakt kan worden met de deurkruk en niet alleen door vieze, vette vingers op het raam te planten. De week waarin ik veel te moe ben, iedereen aan mijn hoofd zeurt, internet veel te langzaam is. De week waarin ik de enige ben die kan bedenken dat die kinderen af en toe echt onder de douche moeten. De week waarin ik genadeloos in janken uitbarst omdat ik een pakje boter laat vallen. De week waarin het leven gewoonweg niet de moeite waard is. De week waarin ik alleen maar loop te zeiken. Over alles. En me daar dan weer klote over voel. En schuldig.

Die week is het dus nu. Gelukkig is dag één al bijna achter de rug en heb ik er nog maar zes voor de boeg. En dan kan ik me verheugen op drie en een halve week waarin ik dit allemaal niet ervaar. Maar om eerlijk te zijn, deze week kan me gestolen worden. Ik word er letterlijk en figuurlijk zo vreselijk moe van. Elke maand weer.

Gelukkig heb ik kinderen en een man die mij én mijn volkomen absurde gedrag liefdevol negeren. En dat is waarschijnlijk de meest veilige manier om om te gaan met deze verschrikkelijke hormonale tornado die men PMS noemt.

Deel met anderen, wel zo eerlijk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *