Justin Bieber: de miniplaybackshow

Beste heren en dames van Greenhouse Talent,

Op 8 oktober ben ik naar een concert geweest van Justin Bieber. Hoe leuk, zou je zeggen. Maar nee! Dat was helemaal niet leuk.
Allereerst had ik mezelf natuurlijk beter moeten inlezen van te voren, dan was de teleurstelling misschien wat minder geweest. En eigenlijk had ik, 
als 38 jarige oude dame, natuurlijk moeten weten dat een concert van Justin Bieber misschien niet voor mij was bedoeld. Dat snap ik. Maar mijn 11 jarige puberdochter, wilde zo graag. En als zij iets graag wil, dan krijgt ze dat. Ik zie in dat dat een opvoedkundig verbeterpuntje is, 
maar dat doet er nu niet toe.

 Al maanden leven wij toe naar het moment dat wij Justin in het echt gaan zien. Wat zal hij aanhebben? Zou hij ons zien? Moeten we een spandoek mee? Welke nummers gaat hij doen? Wat trekken we aan? Oh, oh, oh, wat een spanning en sensatie. En nooit (echt NOOIT) heb ik me afgevraagd of hij wel goed zou zingen. Welnee! Dat kan hij toch?!? 
Dat heb ik zelfs wel eens gehoord op Youtube. Toen hij nog klein en onschuldig was en lieve liedjes zong over zijn oma. Of over Selena, dat weet ik eigenlijk niet.

 Eindelijk was het dan zover en gingen wij naar Amsterdam. O Nee, naar Arnhem. Dat ligt namelijk zo lekker centraal. En het Gelredome heeft ook van die goede akoestiek. 
Afijn, richting het oosten van het land dus, met onze hartjes op hol, twee prima kaarten een VIP parkeerticket (Jazeker! Een mens wil wel zijn auto kunnen parkeren op een lekker dichtbij gelegen parkeerplek natuurlijk. Voor de volgende keer raad ik valetboys met ontblote bovenlichamen aan, dan lijkt het wat meer op een daadwerkelijke Very Important Parkeerplaats. Nu was het namelijk alsnog kut)

 Onderweg hebben we ontelbare keren meegeschreeuwd met Sorry, Love yourself, What Do You Mean en allerlei andere liedjes die ik als non-Belieber helemaal niet ken. (Gelukkig had ik ook het album Lemonade van Beyoncé op een sticky geknald, anders had ik door een Bieber overdosis de auto op de A1 al vrijwillig in de vangrail geparkeerd.) Maar ach, die opgewonden rode wangetjes van mijn dochter maakten een hoop goed. En het was tenslotte haar dag.

Op het plein voor het Gelredome werd de omvang van de massahysterie steeds duidelijker. Strakke shirtjes met daarop het semi zwoele hoofd van Justin Bieber. Zwaar gemakeupte puistenkoppies die ziek van de zenuwen nog maar een hamburgertje naar binnen duwden. Wat dat betreft zou het toch wel handig zijn als pubers gewoon weer alcohol mogen drinken. Dan hadden ze die spanning even weg kunnen zuipen. Nu werd het door halve liters cola en bananen milkshakes alleen maar erger.

 Maar toen was het zover! Het spektakel der spektakelen begon. Mijn dochter zat er klaar voor, ik zat er klaar voor, mijn Tena was er ook klaar voor. En Mister Bieber? Die was er vast ook al lang klaar voor, maar ik vermoed dat hij nog even een jointje zat te roken. En dus was daar het veel te lange voorprogramma. Poeh, alleen dat al was een aanslag op mijn zenuwen. Om kwart over 8 gebeurde het. Hij stond op het podium. Woehoe wat een pret! Nou kon ik eindelijk gaan genieten van deze jonge superster. Alleen kwam ik er heel snel achter dat hij niet zong. Niet live in ieder geval. En dat is toch vaak de reden dat je naar een concert gaat. Om iemand live te horen zingen.

 Playbackte hij dan alsof zijn leven er vanaf hing? Nee… dat deed hij eigenlijk ook niet. Hij ‘vergat’ namelijk het grootste deel van de tijd de microfoon bij zijn niet bewegende mond te houden. Je zou kunnen zeggen dat hij niet eens de illusie wekte dat hij aan het zingen, dan wel aan het playbacken was. Natuurlijk kan ik met veel moeite en krakende gewrichten een heel klein beetje begrip opwekken voor het feit dat hij tijdens een enorm druk dansnummer, af en toe een miniscuul lipsync-momentje zou hebben. Maar dit sloeg werkelijk nergens op. Want als ik eerlijk ben, waren die dansmoves nou ook niet bepaald om over naar huis te appen. Weet u wat ik naar huis heb geappt? 
‘Het lijkt de mini playbackshow wel. Ik mis alleen Hennie Huisman nog.’ Weet u wat ik mijn man heb laten weten tijdens het concert van eerdergenoemde Beyoncé? ‘Ik wil scheiden en word lesbisch, get over it’ Hiermee wil ik aangeven dat ik wel enthousiast kán zijn over een concert. Als het concert goed is namelijk.

Weet u wat ik ook zo bijzonder vond? Dat Justin (zo mag ik hem nu noemen) na krap 50 minuten een pauze inlaste van ruim 20 minuten. Hoezo??? Hoe oud is hij eigenlijk? Sinds wanneer heeft een jonge gozer als hij na nog geen uur ‘werken’ een pauze nodig? Ik neem aan dat hij geen thee met honing hoefde te drinken voor zijn keel. En nog bijzonderder? Na die pauze heeft hij nog drie kwartier ‘gezongen’. Ja. En dat was het. Om kwart over tien was het klaar. Kinderbedtijd. Slaap kindje slaap. Ik kon met een gortdroge Tena weer naar huis.

 Was het dan allemaal kommer en kwel? Welnee! Mijn dochter vond het namelijk alsnog geweldig. Maar goed, dat zegt niet zo veel. Mijn dochter vindt namelijk ook dat dat haar bureau is opgeruimd terwijl er nog 93 boeken, 5 lunchbakjes en een afgekloven appel op liggen. Op haar objectieve inschattingsvermogen kunnen we dus beter niet vertrouwen.

En waar wil ik nu eigenlijk naartoe met dit verhaal zou u zich kunnen afvragen. Dat zal ik u zeggen. Hoe durft u? Hoe kunt u zoveel geld aan zoveel mensen vragen en in ruil daarvoor zo’n slechte show neer laten zetten. Hoe kan het dat u uw naam daaraan wilt verbinden? Wat een ongelooflijke hufters zijn jullie. En ja, ik geef jullie de schuld. Gewoon omdat het kan. Ik hoop dat u uzelf nog aan kunt kijken in de spiegel. En ik hoop dat u vanavond verplicht naar het concert van meneer Bieber moet. En dat u er dan in stikt.

 Mark My Words: this will bite you in the ass.

Deel met anderen, wel zo eerlijk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *