Consultatiebureau

Over hoe je jonge ouders zo snel mogelijk verpest.

Toen mijn kinderen nog heel klein waren was ik, net als vele andere ouders, vaak te vinden bij het consultatiebureau. Keer op keer ging ik met lood in de schoenen richting de betweters om me daar te laten vertellen hoe het nu eigenlijk wel moest. Zo mocht mijn dochter écht niet op haar buik slapen, moest ik écht nog niet stoppen met borstvoeding geven en werd het nu écht tijd dat ze op haar eigen kamertje ging slapen. “U kunt uw kind toch niet voor eeuwig bij u in de slaapkamer laten slapen?!?” Mijn zoon had als baby nogal veel last van eczeem. Aangezien zijn iets grotere zus een koemelkallergie bleek te hebben, leek het mij logisch, of in ieder geval niet ondenkbaar, dat mijn zoon misschien ook niet al te goed reageerde op koemelk. En dus besloot ik hem over te zetten op koemelkvrije flesvoeding. FOUT!!!! Ik had dat niet zonder overleg mogen doen joh. “Bent u nu helemaal van de pot gerukt! Dat dient onder professionele begeleiding van een consultatiebureauarts te gebeuren.” En hoewel ik merkte dat ik bij kind twee al iets minder onder de indruk raakte van de constantie stroom van kritiek, stak het me wel dat het gevoel van een moeder over haar eigen kind constant in twijfel werd getrokken.

Het spannendste moment vond ik altijd het wegen. Want hoewel dochterlief altijd tussen de gevreesde lijntjes fladderde met haar lengte en gewicht, had zoonlief nogal de neiging om met kop en kont de bovenste lijn van de curve te overschrijden. En daar werd ik natuurlijk flink voor aangekeken. “Doet u jus over zijn eten? Hoeveel schepjes melkpoeder doet u in de fles. Weet u dat zeker? Ze worden nooit te dik van water hoor. Misschien moet u toch wat beter letten op wat hij eet. Of eigenlijk vooral ook hoeveel hij eet. Soms denken ouders dat ze goed bezig zijn, maar als ze dan opschrijven wat ze hun kind allemaal geven, dan blijkt dat er toch veel te veel ingaat. Kruipt hij al wel lekker rond? Want beweging is ook belangrijk voor een kind. Dat begrijpt u toch wel mevrouw Ten Cate? Ik denk echt dat het belangrijk is om dit zo snel mogelijk aan te pakken. Voor u het weet heeft uw kind obesitas. Dat komt namelijk steeds vaker voor. Ja, en dan ligt diabetes op de loer. Weet u wat dat inhoudt? Dat betekent dat u uw kind dagelijks moet prikken, dat u hem insuline moet geven. En als u dat dan ook al niet goed doet, de kans aanwezig is dat uw kind dan in coma raakt. Ja, mevrouw. Het begint met 200 gram overgewicht en voor u het weet bent u uw kind aan het afleggen.” En hoewel dat misschien niet helemaal de tekst was die ze spuwde, bij mij kwamen de woorden binnen als een sloopkogel.

Elke keer als ik bij het consultatiebureau wegging voelde ik me de allerslechtste moeder van de hele wereld. Ik deed het niet goed, mijn kind was te dik en dat was mijn schuld. In de daarop volgende jaren bleef mijn zoon te dik. En de tirades van de arts werden er niet minder om. Dat hij ondertussen ruimschoots de leeftijd had bereikt waarop hij begreep wat er gezegd werd, en vooral ook dat dat over hem ging, bleek de arts niet zo interessant te vinden. Wat ik ook heel schokkend vond (en vind) is dat er bij dat consultatiebureau eigenlijk nooit echt aandacht werd besteed aan het karakter van mijn kind. Alleen aan zijn omvang. Want daar hangt je waarde vanaf blijkbaar. Zolang je kind met zijn lengte en gewicht lekker tussen de lijntjes past, is hij een goed persoon en ben jij een goede moeder. Zo niet, dan dus niet. Deal with it.

Gelukkig zijn we nu al een tijdje verlost van het Centrum voor Jeugd en Gezin. En aangezien mijn babymaakbedrijf wegens opheffing al jaren gesloten is zal ik er ook nooit meer naartoe hoeven. Ik hoop van harte dat ze hun aanpak veranderen en een wat positiever gevoel achter willen laten bij jonge ouders. De invloed die de negatieve kritiek bij mijn zoon heeft achtergelaten heeft ons nog jaren achtervolgd. Dat kan toch nooit de bedoeling zijn? Zeker nu steeds meer kinderen zich vanaf veel te jonge leeftijd bezighouden met hun lijf en hoe dat er volgens de media uit zou moeten zien, lijkt het mij verstandig dat ze zich bij het consultatiebureau wat meer gaan bezighouden met de inhoud van een kind. Dan hoeven we als ouders alleen nog maar te vechten tegen de zin en onzin van de(social) media.

Deel met anderen, wel zo eerlijk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *