Boulimia

Ik heb boulimia. Zo, dat is eruit. Al bijna 20 jaar heb ik de vreet-en-kots-ziekte. En hoewel het nu eigenlijk heel goed gaat, heb ik het afgelopen jaar gemerkt dat boulimia niet over gaat. Het gaat voorbij, maar blijft nooit weg. Het is mijn zwakke plek.

Ik ben de laatste twee jaar heel hard bezig om een gezondere versie van mezelf te worden, en hoewel dat vaak goed gaat, merk ik ook dat als ik heel gefocust ben op mijn lichamelijke gezondheid, ik nogal eens voorbij ga aan mijn mentale zwakheden. Helaas ben ik een paar maanden geleden voor de zoveelste keer van mijn boulimiavrije padje gegaan. Ik deed mee aan een afvalprogramma van de sportschool. Dat leek mij een goed initiatief, aangezien ik mijn sportieve motivatie kwijt was. “Boulimia” verder lezen

Menstruatiecups

Ik besteed iets teveel van mijn tijd op Facebook, daar ben ik me van bewust. Ik zou misschien wat vaker mijn telefoon naast me neer moeten leggen en een spelletje moeten spelen met één van mijn kinderen. Of, erger nog, met allebei. Punt is alleen dat ik daar geen zin in heb. Ik hou niet zo van spelletjes. Jammer joh.

“Menstruatiecups” verder lezen

Consultatiebureau

Over hoe je jonge ouders zo snel mogelijk verpest.

Toen mijn kinderen nog heel klein waren was ik, net als vele andere ouders, vaak te vinden bij het consultatiebureau. Keer op keer ging ik met lood in de schoenen richting de betweters om me daar te laten vertellen hoe het nu eigenlijk wel moest. Zo mocht mijn dochter écht niet op haar buik slapen, moest ik écht nog niet stoppen met borstvoeding geven en werd het nu écht tijd dat ze op haar eigen kamertje ging slapen. “U kunt uw kind toch niet voor eeuwig bij u in de slaapkamer laten slapen?!?” Mijn zoon had als baby nogal veel last van eczeem. Aangezien zijn iets grotere zus een koemelkallergie bleek te hebben, leek het mij logisch, of in ieder geval niet ondenkbaar, dat mijn zoon misschien ook niet al te goed reageerde op koemelk. En dus besloot ik hem over te zetten op koemelkvrije flesvoeding. FOUT!!!! Ik had dat niet zonder overleg mogen doen joh. “Bent u nu helemaal van de pot gerukt! Dat dient onder professionele begeleiding van een consultatiebureauarts te gebeuren.” En hoewel ik merkte dat ik bij kind twee al iets minder onder de indruk raakte van de constantie stroom van kritiek, stak het me wel dat het gevoel van een moeder over haar eigen kind constant in twijfel werd getrokken. “Consultatiebureau” verder lezen

Vier dikke billen en een trainer

Vier Dikke Billen en een personal trainer

Het is ruim anderhalf jaar geleden dat mijn lieve vriendinnetje (laat ik haar voor de vorm Piera noemen) en ik met een broek vol achterwerk en een tas vol valium, de sportschool instapten. Alleen was ook maar zo alleen, maar samen durfden we deze hel van sportiviteit wel te betreden. Met z’n tweeën, begeleidt door onze flubberarmen, wappertieten en putjeskonten. Wie kon ons wat maken! We zouden onze vetribbels aan de crosstrainer hangen en als twee gespierde godinnen weer naar buiten stappen. En dan natuurlijk met rood gestifte lippen, vier keiharde billen en twee paar pronte tieten. En dat dan binnen een maand. Helaas ging die vlieger niet op.

“Vier dikke billen en een trainer” verder lezen

@thegreenhappiness

Smoothies, sapjes en andere slechte grapjes.

Vandaag zag ik op de Insta van @thegreenhappiness een prachtige foto van een glas met groene smurrie staan. Dik, donkergroen #boerenkoolsap met daarop een bergje fijngesneden komkommer- en sinaasappelschil. Gegarneerd met een kneitergrote kaneelstok. En dan is de vraag van de dames: Wat is jouw favoriete groene smoothie? Huh? Who the f#*@ heeft er nou een favoriete groene smoothie. Wat een buitengewoon stomme vraag!

“@thegreenhappiness” verder lezen

Wellness

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik met mijn lieftallige echtgenoot een dagje ging ontspannen bij Fort Resort Beemster. Die ontspanning werd helaas vooraf gegaan door vrij veel stress. Als je nooit naar een wellness bent geweest, weet je natuurlijk ook niet hoe het allemaal werkt. Moet je op de parkeerplaats je kleren al uittrekken of doe je dat pas na binnenkomst? Misschien is er een soort tussenfase, waarbij je dan eerst je badkleding aantrekt en daarna pas helemaal naakt gaat. Ik wist het niet. Gelukkig werd het al snel duidelijk. Bij de receptie was iedereen nog aangekleed, maar eenmaal de hoek om werden we bedolven onder de blote bibsen, zwabberende piemels, pronte en minder pronte borsten. Welkom!

“Wellness” verder lezen

Justin Bieber: de miniplaybackshow

Beste heren en dames van Greenhouse Talent,

Op 8 oktober ben ik naar een concert geweest van Justin Bieber. Hoe leuk, zou je zeggen. Maar nee! Dat was helemaal niet leuk.
Allereerst had ik mezelf natuurlijk beter moeten inlezen van te voren, dan was de teleurstelling misschien wat minder geweest. En eigenlijk had ik, 
als 38 jarige oude dame, natuurlijk moeten weten dat een concert van Justin Bieber misschien niet voor mij was bedoeld. Dat snap ik. Maar mijn 11 jarige puberdochter, wilde zo graag. En als zij iets graag wil, dan krijgt ze dat. Ik zie in dat dat een opvoedkundig verbeterpuntje is, 
maar dat doet er nu niet toe.

“Justin Bieber: de miniplaybackshow” verder lezen

Verwachtingen

Verwachting is de moeder van alle teleurstelling. Dat is mijn absolute overtuiging. Steeds als je iets van iemand verwacht, word je teleurgesteld. Niet vreemd, wel jammer.

De grootste verwachting is de verwachting dat iemand je zal begrijpen. Dat iemand voor vijf minuten in jouw schoenen gaat staan en je dan simpelweg begrijpt. De moeite neemt om zijn eigen idee te parkeren, heel eventjes maar, en zich dan probeert in te denken hoe iets voelt voor de ander. De meeste mensen doen dit niet. De mens is tenslotte een egoïst. Alle mensen. De één wel wat meer dan de ander. Maar over het algemeen zijn we gewoon een stel egoïsten. Daarom overleeft de menselijke soort ook. Omdat we graag alleen aan onszelf denken en liever niet teveel aan een ander.

“Verwachtingen” verder lezen

Baby wil geen baby

Misschien zijn het lang vervlogen tijden, misschien zit je er middenin. Maar vergeten doe je het nooit. Het zijn namelijk de meest vermoeiende tijd in een mensenleven: de eerste paar maanden na de geboorte van je baby. Waar je lichaam zich probeert te herstellen, je hoofd uit elkaar ploft van alle goedbedoelde adviezen en je gevoel constant een loopje met je neemt. Slaapgebrek. Killing voor iedereen. En nu blijkt: dat is niet voor niets.   “Baby wil geen baby” verder lezen

PMS

Zodra ik vanochtend wakker werd, was ik me pijnlijk bewust van het feit dat de duistere, ongezellige en vooral ook dikke week weer op de stoep staat. De week waarin ik niet te genieten ben. Niet voor mezelf en al helemaal niet voor mijn kinderen en lieftallige echtgenoot. Een draak ben ik. Een monster. Een heks. Ik ben in afwachting van mijn fysiek niet meer mogelijke menstruatie. Ik en mijn gezin zitten deze week gevangen in de hel van het Premenstrueel Syndroom. Kak zeg!

“PMS” verder lezen